Endurance, het begin
Ik had al een paar jaar een bijrijdpaard, de KWPN-er Iritas waar ik af en toe een dressuurwedstrijd mee reed en regelmatig een buitenrit maakte, toen ik in 2004 in de Paard&Sport een artikel zag over endurance.
Dat leek me ontzettend leuk en nog datzelfde jaar startten wij onze eerste klasse 1, in Haarle, voor een prachtige rit over de Holterberg. Blij paard, nog blijere ruiter: een nieuwe hobby was geboren. De klasse 1 waren we zo door en we hebben ook meerdere klasse 2’s gereden, ook nadat we al startgerechtigd waren voor klasse 3.
Helaas overleed hij in 2008 aan koliek, maar ik was inmiddels ook al een aantal keer vrijwilliger of groom geweest op een endurancewedstrijd en vond dat zo leuk dat ik dat bleef doen.
Endurance met een Arabische prinses
Uiteindelijk begon het toch weer te kriebelen om zelf te rijden en zo kwam er in 2010 een eigen paard, Bashirah, een Arabische volbloedmerrie. Wat een verschil met Iritas, een dame met een eigen mening, ze was ook een brokkenpiloot en een medische puzzel maar ze hield van lopen dus als we eenmaal aan de start verschenen deed ze het goed!
Uiteindelijk tot en met klasse 3 gestart, nooit afgekeurd maar het ging niet vanzelf en tijdens een langdurige blessure ook nog andere paarden gereden, waaronder de knappe vosbonte Chiron.
Na die blessure heeft Bashirah nog een aantal keer een klasse 2 gelopen, met name meerdaagse wedstrijden maar uiteindelijk bleek ze PSSM2 te hebben waardoor er een einde aan haar wedstrijd carrière kwam en ik ook – te vroeg – afscheid moest nemen.
Van vrijwilligen naar organiseren
In al die jaren ben ik actief gebleven als vrijwilliger en groom, in eerste instantie omdat ik vind dat je als ruiter de morele plicht hebt om minimaal één wedstrijd te helpen want zonder vrijwilligers geen wedstrijd. Daarnaast heb ik door te vrijwilligen zoveel leuke mensen leren kennen en er zelfs goede vriendinnen aan overgehouden, ik vond het altijd super gezellig om te doen.
In 2023 hadden wij net een huis in Barchem gekocht, toen Stichting Endurance Winterswijk voor het eerst betrokken was bij de (m)endurancewedstrijd vanaf de Heksenlaak. Tja, dan moet je natuurlijk gaan vrijwilligen, zelfs als je daarvoor 2 uur in de auto moet zitten.
Het jaar daarna woonde ik hier en werd het zelfs een heel weekend vrijwilligen, de Bergmenners organiseerden voor de laatste keer deze wedstrijd in combinatie met de paardenmeerdaagse.
Vrijwilligen werd daarna ook meehelpen in het voortraject, met het werven van vrijwilligers en toen Endurance Winterswijk aangaf te stoppen, vond ik samen met Marja dat deze mooie wedstrijd niet verloren mocht gaan, en met Myrna en Arthur erbij hebben we een mooi team waardoor ik de stap naar ‘echt’ zelf organiseren durf te maken.