Gegrepen door het paardenvirus
Als kind heb ik enthousiast paard gereden. Ik was zo’n echt paardenmeisje dat zo vaak als ik maar kon op de fiets door weer en wind naar de manege in de buurt ging om urenlang hand- en spandiensten te doen om een uurtje gratis te mogen rijden.
Emmers water zeulen in de winter, helpen hooien in de zomer, stallen uitmesten, meerennen naast pony’s bij de beginnerslesjes… you name it, I’ve done it.
Toen ik op de middelbare school zat heb ik ook nog een paar jaar een eigen paard gehad, Ribes. Maar toen ik op mijn 18e ging studeren was dat niet te combineren met het houden van een paard, en dus werd het paard verkocht.
Jarenlang is de hele paardensport uit mijn beeld geweest, tót we in 2008 hier in de Achterhoek in Barchem kwamen wonen.
Het feit dat er een stukje land bij onze woonboerderij hoort en wat schuren, maakte het mogelijk om hobbydieren te gaan houden. En daarmee kwamen ook paarden weer in mijn vizier.
Mennen en de menclub
Vanwege gezondheidsproblemen zat rijden er voor mij niet meer in. Maar mennen kon wel, dus ging ik menlessen volgen. En hoewel ik nog geen eigen menpaard had werd ik ook maar alvast lid van de plaatselijke menclub: De Bergmenners.
Ons shetlandertje Lente werd beleerd voor een wagentje, maar dat werd geen succes. Ze vond voor de wagen lopen echt niet leuk – lees: was niet vooruit te branden – en daardoor was mennen met haar dus ook niet echt leuk.
Er moest dus een ander paardje bij komen en dat werd Coldy, een enorm werkwillige fjordenmerrie met veel looplust en power.
Met Coldy heb ik een paar jaar dressuur-/vaardigheidswedstrijden gereden en dat ging best leuk. Maar in mijn hart ben ik meer van de buitenritten en ik genoot met Coldy voor de wagen dus vooral ook met volle teugen van de prachtige omgeving rond Barchem.
Op enig moment ontdekte ik dat er zoiets bestond als endurance voor menners, mendurance dus, en dat werd toen al snel mijn favoriete wedstrijddiscipline.
Coldy liep als een trein en samen hebben we door het hele land heel wat mooie routes in mendurance-verband gereden. Echt hartstikke leuk!
Maar Coldy wordt inmiddels een dagje ouder en mag nu met pensioen. Recent hebben we een nieuwe menpony aangeschaft, Layka, en daarmee hoop ik met ingang van 2027 zelf ook weer aan de start te kunnen verschijnen bij mendurance elders in het land.
(M)endurance in Barchem
Al vrij kort nadat ik lid geworden was van De Bergmenners kwam ik ook in het bestuur. We vonden het als menclub leuk om ook andere paardenliefhebbers te laten zien en ervaren hoe mooi je hier in de Achterhoek kunt rijden. Daarom organiseerden we al vanaf 2009 met veel enthousiasme jaarlijks de Barchemse paarden4daagse.
Voor dat evenement zetten we elk jaar 4 mooie routes in elkaar en een daarvan in het bijzonder leek me ook heel geschikt voor een mendurance-wedstrijd. En omdat ik zelf actief was als mendurance-menner wilde ik ook graag iets terug doen voor mijn mede-menners.
De andere bestuursleden vonden het organiseren van zo’n wedstrijd ook wel leuk en in 2018 werd dus de eerste mendurance in Barchem verreden.
In 2023 kwamen daar, door samenwerking met Stichting Endurance Winterswijk, ook ruiters bij. Het werd er alleen maar een nóg mooiere wedstrijd van: van kleine pony’s tot grote paarden, allerlei rassen, ruiters en menners… alles bij elkaar… echt een feestje!
Menclub de Bergmenners is inmiddels helaas opgeheven, maar nog steeds vind ik het ontzettend leuk om andere paardenliefhebbers mee te laten genieten van onze mooie omgeving hier. En ik word ook blij van het organiseren van een mooie (m)endurance-wedstrijd.
Ik ben dan ook heel blij dat deze fijne wedstrijd niet verloren gaat, maar dat we hier met een nieuw organisatieteam hopelijk een mooi vervolg aan gaan geven!